LE vent doux du SUD

Altijd lekker, zo’n zachte bries uit het Zuiden. Bij Twelve Twelve Gallery zijn zes kunstenaars uit België neergestreken. Gert Scheerlinck stelde er de tentoonstelling ‘LE SUD’ samen met kunstenaars waar hij zowel waardering als verwantschap mee deelt. Johan De Wit, Rein Dufait, Katleen Vinck, Nicolás Lamas en Johan Gelper reisden met Scheerlinck mee naar Den Haag.

 © twelve twelve gallery

© twelve twelve gallery

Het begint met een verzoek van de galerie aan kunstenaar Gert Scheerlinck om een groepstentoonstelling samen te stellen. Vlak voor de opening spreek ik daarom met Scheerlinck over de gedachten die voorafgingen aan de totstandkoming van de tentoonstelling ‘LE SUD’ (50° 38′ 28” N, 4° 40′ 5” E) bij Twelve Twelve.

Je begrijpt dat ik met LE SUD de indruk krijg dat er een Belgische groep kunstenaars naar het noorden is getrokken?

Wij zijn geen groep of kunstenaarscollectief. Ik heb met een enkeling wel eens eerder tentoongesteld. Anderen heb ik nooit eerder gesproken, maar ik ken hun werk. Ik heb minder kennis van Nederlandse kunstenaars. In België weet ik het wel heel goed omdat ik de mensen daar beter kan volgen. En het is ook fijn om deze Belgische kunstenaars eens hier in het daglicht te stellen. Ik vond het interessant om deze voor mij bekende kunstenaars in één ruimte samen te brengen en te zien welke dialoog dat zou opleveren.

De keuze komt dus meer uit je eigen praktijk voort. Was je nieuwsgierig hoe je eigen werk zich tot de anderen zou verhouden?

Ja, ook wel. Ik heb voor alle kunstenaars in deze tentoonstelling een grote bewondering. Ik geef toe dat ik het fijn vind om met hen in een tentoonstelling te zitten. Uit respect en waardering voor hen. Je plaatst jezelf als kunstenaar wel tussen een aantal mensen die gelijkaardig denken.

 © Gert Scheerlinck - ‘Chuño’

© Gert Scheerlinck - ‘Chuño’

Is er behalve de omgang met het materiaal sprake van een overeenkomstige mentaliteit?

Er is een eenheid in de tentoonstelling, maar je ziet hier ook de individuele visie van de afzonderlijke kunstenaars. Je kunt de verschillende kunstenaars denk ik wel van elkaar onderscheiden. En bij enkele werken kan er nog getwijfeld worden.

Je hebt er bewust voor gekozen om geen informatie bij de werken te hangen?

Het is voor het eerst dat er bij Twelve Twelve zes kunstenaars tegelijk tentoonstellen. Het was interessant om in deze ruimte op zoek te gaan naar het evenwicht. Ik hoop dat de bezoeker getriggered wordt om van het ene naar het andere werk te gaan. Het is belangrijker om elk werk zelf te ontdekken, dan te weten wat van wie is.

 ©  Het seriële werk van Johan De Wit

© Het seriële werk van Johan De Wit

De tentoonstelling komt op mij over als een jamsessie van een groep jazzmuzikanten die elk een ander instrument bespelen, maar wel samen spelen. En waar ook ruimte is voor korte solopartijen voor alle bandleden.

Dat stemt mij blij. Als je de tentoonstelling opvat als een optreden van een band, is het voor mij geslaagd. Wanneer je verschillende muzikanten samenbrengt en ze kunnen niet samenwerken, dan ontstaat er een kakofonie waar niemand blij van wordt.

Ik zie de centrale basedrum en trommels van Katleen Vinck, de staande aardappelbas van jou en een blaaspartij van Rein Dufait. Johan de Wit bespeelt de toetsen, Nicolas Lamas zingt en Johan Gelper is de percussionist. 

Als kunstenaar maak ik ook vaak een vergelijking met muziek. Een groepstentoonstelling is voor mij een verzamelalbum. Met een solotentoonstelling krijg je het hele album van een kunstenaar te zien. Maar ik denk dat het zo is. Johan de Wit kan hier zijn nummer spelen en Nicolas Lamas krijgt ruimte genoeg om niet in conflict met de ander te komen. Ik denk wel dat we een band zijn die goed samenwerkt. We kleuren goed bij elkaar.

Is kleur een overweging geweest in de lay-out van de tentoonstelling?

Ja. Kleur speelde zeker een rol. Ik had een vrij goed beeld van hoe de werken in de ruimte geplaatst kunnen worden. Maar ik vind het ook belangrijk dat de kunstenaar zelf tevreden is. Sommige kunstenaars hebben meer werken meegenomen om ter plekke een definitieve keuze te maken. Als de kunstenaar niet tevreden is over de plaatsing van zijn werk, kun je geen goede tentoonstelling maken.

 ©  De afwezigheid van vorm en inhoud bij Nicolàs Lamas en Gert Scheerlinck

© De afwezigheid van vorm en inhoud bij Nicolàs Lamas en Gert Scheerlinck

 ©  De aanwezigheid van vorm en inhoud bij Katleen Vinck - 'Sfeer'

© De aanwezigheid van vorm en inhoud bij Katleen Vinck - 'Sfeer'

Het kan de start zijn van een verdere samenwerking of een tournee?

Ik heb dat idee gisteren wel laten vallen, ja.

In de nis zien we een ‘pas de deux’ van Nicolas Lamas en jij samen?

Het Mariabeeld van Lamas is volledig uitgehold en bestaat alleen nog uit de contour van een beeld. Ik heb daar mijn postzegel van Koning Filip bij gehangen. Deze heb ik uitgegomd. Ook daar is het beeld geheel verdwenen. Beide werken gaan over verering en verwerping van traditionele waarden en vergane glorie. De mijne verwijst ook naar de actie van Robert Rauschenberg die lang geleden een tekening van Willem de Kooning uitgomde. Zo zijn er wel meer onzichtbare verwijzingen. In de kelder heb ik een werk dat verwijst naar de titel van de tentoonstelling. ‘The Road’ bestaat uit een wandsculptuur en een videoprojectie. Ik plaats objecten graag op een tijdlijn in de vorm van een balkje. Het werk is een soort familiale herinnering naar oude waarden. De auto kan alleen rechtdoor rijden en de weg vervolgen.

Gaat het zover, dat het werk ook autobiografisch is?

Ja, ik doe eigenlijk twee dingen. Hoewel het sculpturen zijn, noem ik het installaties omdat het voor mij ook een maatschappijkritisch beeld is.

Een commentaar?

Nu ja, meer een observatie. Ik ben niet iemand die activistische uitspraken van de daken schreeuwt. Ik observeer en stel een vraag, zonder oordeel. Is dat wel juist? Is dat nog van deze tijd?

Aan de andere kant heb ik meer poëtisch werk dat gaat over waarden die ik van thuis uit heb meegekregen, het gaat over mijn familie en over mijn vrienden. Ten opzichte van de grote boze wereld, wil ik het kleine en persoonlijke blijven koesteren. Die zaken stel ik altijd tegenover elkaar.

Je bezat geen gele Kever?

Nee, ik heb geen gele Kever gehad. Maar ik moet wel zeggen dat het Kevertje dateert van toen ik zeer klein was en met autootjes speelde.

Je hebt dus wel degelijk een gele Kever gehad!

Ja, ja. Zo dus wel (lacht), maar niet in het echt! Ik ben niet met een gele Kever naar LE SUD gevlucht! Maar ja, inderdaad. Ik heb ‘m wel gehad en het was een van mijn lievelingsauto’s en dat kun je ook zien. Daarom is het zo versleten.

 © Gert Scheerlinck - ‘The Road’

© Gert Scheerlinck - ‘The Road’

 © Gert Scheerlinck - ‘The Road’ (video)

© Gert Scheerlinck - ‘The Road’ (video)

Dat minimalistisch poëtische in het werk is ook een verbindende factor in deze tentoonstelling. En misschien toch wel typisch voor kunst uit België?

GS: Ja, ik wil geen scheiding maken tussen Belgisch en Nederlandse kunstenaars. Er wordt vaak gezegd dat dat poëtische typisch Belgisch is. En ik kan het misschien wel ergens volgen. Omdat het werk hier in Nederland wel goed wordt ontvangen. Mensen worden er door geraakt. Misschien is het een vooroordeel, maar ik denk dat een Nederlander veel sneller vragen stelt en opener is en durft om die vraagstelling aan te gaan. En dat vind ik enorm boeiend. In België gaan ze gereserveerder zijn en durft men minder vragen te stellen.

FD: Misschien zijn Belgen meer stille genieters.

GS: Dat zou kunnen.

Maar je krijgt als kunstenaar minder feedback?

Voila! Het is heel interessant om die feedback wel te krijgen. Als mijn werk eenmaal af is, wil ik dat het niet meer mijn verhaal is. Dat de toeschouwer er iets in gaat zien. Ik wil dat hun eigen verhaal gecreëerd wordt door de emotie of de invloed van dat werk.

Maar wanneer je verlangt dat publiek reageert op je werk, zou je kunnen worden verleidt om reactie te provoceren of verder te gaan in de stelligheid van het werk. Dat doe je niet.

Ja, dat klopt. Dat is iets waar ik zelf heel veel moeite mee heb. Ik hou ook niet van felle schreeuwerige kleuren of grootste werken die een Wow!-gevoel willen ontlokken. Omdat de bezoeker dan alleen dat Wow!-gevoel van het beeld meeneemt, maar nooit die vraagstelling. Ik denk dat dat alleen kan wanneer een werk ingetogen is.

 ©  Rein Dufait - 'Elpha' en Gert Scheerlinck - 'Hexactinellid'

© Rein Dufait - 'Elpha' en Gert Scheerlinck - 'Hexactinellid'

Dat geldt dan misschien voor jullie allemaal. Het valt me ook op dat de meeste werken bescheiden van formaat zijn en dat niemand de boventoon voert. Er is geen sprake van confrontatie met elkaar.

Ja, maar er is wel iets gaande tussen de werken. Alleen hebben ze minder impact op elkaar. Ik denk dat er eerder sprake is van een conversatie dan van een confrontatie. Het gaat over samenwerken. Door de samenhang in de tentoonstelling zien we de verschillen tussen de kunstenaars. Ik heb geen probleem met het tentoonstellen van gelijkaardige kunstenaars. Vaak worden schilderkunst en sculptuur en videokunst in groepstentoonstellingen samengebracht. Het gebeurt veel minder dat het werk echt op elkaar aansluit.

Misschien is het zo dat wanneer je kunstenaars naast elkaar plaatst die sterk contrasteren, dat je als kijker zoekt naar de overeenkomsten. En dat wanneer het werk dicht bij elkaar ligt, je beter gaat kijken naar de verschillen.

Ja, dat kan.

Nu gaat deze tentoonstelling ook vooraf aan een solotentoonstelling die je hier over enkele maanden zult hebben. Je kent de ruimte nu beter dan ooit. Gaat dat nog invloed hebben op die solo?

Die solo zit al in mijn hoofd. Ik moet gewoon nog een aantal maanden wachten. Het ontstaat gelijktijdig. Het is een langzaam proces. Ik begin niet met een titel of idee. Het is een langzaam en intuïtief proces. Veel werken hangen weken of maanden in mijn studio en dan weet ik dat het goed is. En uiteindelijk maak je de keuze voor welke werken je samen tentoon gaat stellen. De anderen vinden dan ook hun weg wel ergens.

Bevalt de rol van curator je?

Ik hou niet van het woord curator, omdat ik dat niet ben. Ik baseer mij bijvoorbeeld niet op teksten. Bij mij gaat het allemaal heel gevoelsmatig en ik heb te veel respect voor de kunstenaars. Er is mij slechts gevraagd om de tentoonstelling samen te stellen.

 ©  Nicolás Lamas - 'Fossil'

© Nicolás Lamas - 'Fossil'

  © Johan Gelper - 'Constellation with borrowed formes'

© Johan Gelper - 'Constellation with borrowed formes'

LE SUD (50° 38′ 28” N, 4° 40′ 5” E) met Nicolás Lamas, Johan De Wit, Gert Scheerlinck, Rein Dufait, Katleen Vinck & Johan Gelper is nog tot en met 12 november te zien bij twelve twelve gallery, Prinsestraat 53, Den Haag


Copyright Frits Dijcks voor Jegens &Tevens ©

Bron: http://jegensentevens.nl/2018/10/le-vent-doux-du-sud/

LE SUD (50° 38' 28'' N, 4° 40' 5'' E)

An exhibition located in The Hague with artists who are all based in Belgium. Of course Belgium is the obvious factor, but there's more to it. Despite a certain unity in the work they differ from each other in engagement and subject to materiality. However, for the six artists in this exhibition, It's all about the process that involves a change of form, shape and function. There is nothing fast about this processes and nothing is necessarily certain. It can succeed or fail, until the momentum where the artwork becomes itself, autonomously and where we, as a spectator, become witness to the transformation of materials from the everyday to the poetic.


Johan De Wit

Nicolás Lamas

Gert Scheerlinck

Rein Dufait

Katleen Vinck

Johan Gelper

 Gert Scheerlinck, Chunu, 2018 ©

Gert Scheerlinck, Chunu, 2018 ©

 Johan Gelper

Johan Gelper

 Nicolás Lamas

Nicolás Lamas

 Kathleen Vinck

Kathleen Vinck

Exhibitions opens on

Saturday 13th of October 2018 
15:00 - 18:00
twelve twelve gallery 

Prinsestraat 53 
2513 CB Den Haag 
www.twelvetwelve.gallery

Biannual of ideas

Every two years an exhibition is organized for which artists can submit a work of art, a proposal or an idea. This years exhibition is about imagination and desire. The starting point is that an unrealized or even impractical idea can also be a work of art.

Curator Hans Martens selected a number of artworks that illustrate this artistic idea.

Artists edition 2018: 
Joseph Beuys, Leo Copers, Luc Deleu, Loek Grootjans, Thierry Mortier, Bruce Nauman, Ulrich Ruckriem, Richard Serra, Frederik Van Simaey, Lawrence Weiner, Ian Wilson, Mohammed Alani, Zeli Bauwens, Inge Braeckman, Monali Meher, Gert Scheerlinck, Marion Séhier, among others ...

Freely accessible from Tuesday t.e.m. Friday from 2 to 6 pm. and on Saturday from 9 am to 12 noon. and 2 to 6 pm. The exhibition will be opened on Friday, September 14th at 7:30 pm.

CCDS_HetVoorstel_Affiche_A2_DEF_PRESS-3.jpg

WIE KOOPT DAT?

Verpleegkundige Chris Das over ‘Compressed Soil’ van Gert Scheerlinck.

 Sabato - 28.04.2018

Sabato - 28.04.2018

‘Een transparant zakje met twee keer 5 gram samengeperste potgrond: wat spreekt je daarin aan? Dat lijkt toch nergens naar? Het zijn opmerkingen die we soms krijgen, als mensen hier op bezoek komen. Sommigen vinden het onnozel, anderen zijn getriggerd, nog anderen staan ervoor open. ‘Ik kan dat ook’, zeggen sommigen, maar zo’n werk valt niet uit de lucht. Het is het fysieke resultaat van een lang denkproces, van een maturiteit. Persoonlijk vind ik dit werk mooi, interessant en poëtisch. En gelukkig hoef ik geen rekening te houden met de smaak van iemand anders, want dan zou ik sowieso anders kopen. Ik wil mijn eigen traject uitstippelen in de kunstwereld.’

 Gert Scheerlinck, Compressed Soil, 2017 ©

Gert Scheerlinck, Compressed Soil, 2017 ©

‘Ik ben 61 jaar en ik werk in de geriatrie. Soms zie ik hoogbejaarde koppeltjes die al heel lang samen zijn. De glitter is er wat af, de liefde is wat verdroogd, maar de symbiose is perfect. Soms valt één van de twee partners weg. Dan wordt de puzzel plots chaos. En dan zakt de grond onder de voeten van de overblijver zienderogen weg. Het is logisch: je bent met elkaar vergroeit, opeens verbrokkelt het leven en schiet er bijna niks meer over. Ik zie dat verouderingsproces in dit werkje. Of het zakje ook iets over het verstikkende van de liefde zegt, weet ik niet. Ik heb er nog nooit zo over nagedacht. En ik weet niet of Gert Scheerlinck het zo bedoeld heeft. Maar is dat niet de kracht van kunst? Dat iedereen er op zijn manier iets mee kan in zijn of haar leven? 

Het werkje verwijst voor mij louter naar de vergankelijkheid van het leven. Het leven dat tot stof vergaat.  Het leven dat zo snel voorbij gaat, dat het tussen je vingers glipt. Vandaar dat het kunstwerk ook een oproep is om te genieten, bijvoorbeeld van kunst. Het vanitas-motief is heel aanwezig in de kunst in ons huis. Het is niet zozeer het lugubere dat ons daarin aantrekt, wel de herinnering aan de sterfelijkheid. Twintig jaar geleden zou ik dit werk nooit gekocht hebben.’

‘Door vaak naar galeries, tentoonstellingen en veilingen te gaan, vonden wij stilaan onze weg in de kunstwereld. In het begin vind je alles mooi, na verloop van tijd leer je te filteren. Gerts kunst leerde ik kennen dankzij galeriehoudster Sofie Van de Velde. Intussen hebben we ook werk, van onder meer, Luc Peire, Veronika Pot, Johan Creten, Tinka Pittoors, Kris van Dessel, Roeland Tweelinckx en Liliane Vertessen. We hebben geen kinderen, dus willen we ooit een boek maken over onze werken, onze kinderen. Op die manier blijven we voortleven.'

GERT SCHEERLINCK (1973) is een Belgische hedendaagse kunstenaar, wiens sculpturen en installaties vertrekken vanuit de poëzie van alledaagse dingen en gebruikte, gevonden materialen. Hij isoleert ze, geeft ze een ‘associatief zetje’ en laadt ze op met potentiële symboliek of tegenstrijdige nieuwe betekenissen. Scheerlinck werkt samen met twelve twelve Gallery in Den Haag.

Tekst: Thijs Demeulemeester © / Foto: Karel Duerinckx ©

CROSS-OVER - curated by Daan Rau and Siegrid Demyttenaere

In a space reserved for a non-commercial exhibition, Siegrid Demyttenaere (Design) and Daan Rau (Art) were asked by 'BAD art fair' to put together an exhibition that draws attention to the interfaces between Art and Design.

In Belgium, many artists and designers work in a cross-over universe, where they leave industrial production far behind. They rely on a very special know-how where they work with raw or brutal materials, everyday objects or waste materials. As a result, you get to see everyday utensils or tools that are transformed into pure poetry.

 Gert Scheerlinck, Into The Void, 2015 ©

Gert Scheerlinck, Into The Void, 2015 ©

Johan Gelper, Johan De Wit, Gert Scheerlinck, Henk Delabie, Leylz Aydoslu, Patrick Keulemans, Filip Dujardin, Hans Demeulenaere, Ben Storms, Julie Carretero, Clarisse Bruynbroeck, Laura Van Biervliet, Casimir, Fatime Molnar, Niek Pladet, Kaspar Hamacher, Hans Dobbelaere, Gino Rizzi, Joke Raes, Bram Vanderbeke

Preview / invitation only:
Donderdag 08/02 : 17.00 – 23.00

Vrijdag 09/02 : 13.30 – 22.30
Zaterdag 10/02 : 10.30 – 22.30
Zondag 11/02 : 10.30 – 18.30

No free entrance, as the exhibition is part of the art fair. more info at the BAD website  and in H Art magazine #177

ICC - INTERNATIONAL CONVENT CENTRE
Van Rysselberghedreef 1 / Citadelpark, Gent, Belgium

Michaël Borremans: The Duck was meteen mijn favoriet

22539899_1499676833452368_6947746643415414916_n.jpg

" The duck was immediately my favorite. The evocation of a duck. The yellow as an association with a beak and the blue as a representation of the water. It's made of junk, stuff that people throws away. That makes it even more successful. It is a very beautiful piece. There are still some interesting works in his oeuvre, but I can only choose one. "

Michaël Borremans.

 

Bij elke nieuwe editie van het kunstmagazine Kunstletters pluist een kunstenaar, curator of boeiende figuur uit de beeldende kunsten de webgalerie uit, op zoek naar werken die hem of haar opvallen, boeien of ontroeren.

Deze keer: de keuze van Michaël Borremans.

 Gert Scheerlinck, The Duck, 2013 ©

Gert Scheerlinck, The Duck, 2013 ©

Gert Scheerlinck: Het meeste van mijn werk verwijst naar herinneringen of maatschappelijke gebeurtenissen. Het is een manier van omgaan met miserie, maar ook met intens geluk. Die twee liggen soms heel dicht bij elkaar. Bij maatschappelijke thema's zal je eerder een installatie aantreffen die donkerder is en harder van materialen. ‘The Duck’ plaats ik, ondanks de conceptuele dubbelzinnigheid, meer in de categorie herinneringen. Dit werk is speelser, met meer kleur, een bijna karikaturale geabstraheerd sculptuur. 

Misschien komt het werk eenvoudig over, maar er zit veel in verscholen. In mijn werk is de uitkomst nooit gewoon de som van de materialen. Je dient als kijker je tijd te nemen om het in je op te nemen. Het zit hem allemaal in het detail. Ik denk dat Borremans en ik elkaar daarin wel vinden. 

Ik merk een nog groeiende appreciatie voor mijn werk. Afgelopen jaren heb ik een kwalitatief en breed netwerk uitgebouwd. Hoewel het zich nu nog niet onmiddellijk vertaalt in tentoonstellingen in grote galerieën of musea, zijn de contacten er wel. Je moet je uiteraard bewijzen. Maar dat mensen als Philippe van Cauteren en Michael Borremans mijn werk kiezen geeft me wel veel vertrouwen.

Michaël Borremans: 'De evocatie van een eend. Het geel als associatie met een eendenbek en het blauw als weergave van het water. Het is gemaakt van rommel, dingen die mensen weggooien. Dat maakt het nog geslaagder. Het is een heel schoon werk. Er zitten nog een aantal interessante werken in zijn oeuvre, maar ik mag er maar 1 kiezen. ‘The duck’ was meteen mijn favoriet.'

Bron: Kunstletters 20.10.2017

Solo USA / The Netherlands

FRAGMENTS.


" For his first solo show in the U.S., conceptual artist Gert Scheerlinck brings elements from his hometown in relation to what is happening worldwide. How should we consider these FRAGMENTS in reference to recent events? Should we consider this exhibition to be a political statement or is Scheerlinck just sharing a memory of his youth? Do fragmented memories color our nostalgia for a “simpler” time? These are the questions at hand. 

Andy Berner, GUEST ROOM

 Gert Scheerlinck, Untitled (Bassie), 2017

Gert Scheerlinck, Untitled (Bassie), 2017

FRAGMENTS by Gert Scheerlinck on view September 22 and 23, 2017
With “cilia”, a performance by Stephanie Leathers on Saturday from 5:00-7:00 pm.

GUEST ROOM - 106 Glass House Lane, Carrboro, North Carolina, USA
Opening Hours: Friday: 6:00-9:00 pm and Saturday: 2:00-7:00 pm.
More info


OBJECTS OF DISGUISE.

" In his work Scheerlinck is questioning the meaning of sculpture from the legitimacy that produces its placement in the public sphere or the art institution. We are dealing with an artist who not only moves values that reach a symbolic dimension, he also brings a twist, an estrangement between the invention and what is projected as reality. It is interesting to see this fragile crossover between sculpture and installation in different works, in a language where the object acts like a performer who improvises his place in the scene. "

 Gert Scheerlinck, Camisole, 2017

Gert Scheerlinck, Camisole, 2017

OBJECTS OF DISGUISE  by Gert Scheerlinck on view September 30 until October 29, 2017
preview on September 29th - 19:00 / official opening on September 30 - 15:00
With an introduction by Etienne Boileau, art advisor, critic and reviewer. 

TWELVE TWELVE GALLERY - Prinsestraat 53, 2513 CB Den Haag, The Netherlands

www.twelvetwelve.gallery

Kunst & Zwalm, een interessante dialoog tussen kunst en streek

Gisteren ging ‘Kunst & Zwalm’ van start, een sympathiek initiatief van Thijs Van der Linden, die een 25-tal kunstenaars uitnodigde om kunstwerken te maken die geïntegreerd zijn in de omgeving -de Zwalmstreek. 

zwalm.jpg

Een paar stoelen en twee ballonnen, dat is toch geen kunst” schreef Kristof Van Heeschvelde op de muren van een gebouw waarbinnen een van zijn werken hangt, samen met een werk van Gert Scheerlinck met, je raadt het nooit, twee stoelen en twee ballonnen. De vraag op de muur (of is het een stelling?) zal menig bezoeker de woorden uit de mond nemen. Maar dat is precies de bedoeling: “Als kunstenaar is het ons werk om zaken die we belangrijk vinden in vraag te stellen en met de werken voor Kunst en Zwalm doen we dit ook effectief”, vertelt Gert me. “Met titels als ‘de deuren gaan open’ en ‘seeking understanding’ verwachten we dat de toeschouwer de vraag op de muur achter zich kan laten en meer open staat voor interpretatie van de werken. Alles houdt verband met elkaar, maar een duidelijk antwoord of verklaring zal je van ons niet krijgen, daar dient de toeschouwer zelf invulling aan te geven”.

Al licht Kristof in een interview met Ewoud Ceulemans in De Morgen een tipje van de sluier op: “Het schilderij dat ik heb gemaakt toont Gert en mezelf, in een verstoord gesprek over ons werk. Het gaat over communicatie, of misschien beter: over het gebrek daaraan. De slogan op de muur moet mensen helpen om het werk te interpreteren”.

Een interessante wisselwerking alleszins…

2017-08-13 16.36.33a.jpg

Kunst & Zwalm vindt plaats op 26 en 27 augustus, 2 en 3 september en 9 en 10 september. Klik hier voor alle info.

Voor Gert Scheerlinck wordt het overigens nog een druk najaar. Eind september heeft hij een solotentoonstelling ‘Objects of disguise’ in galerij Twelve Twelve in Den Haag, vanaf 8 september is hij te zien op de biënnale van ‘non-objective art’ in Frankrijk, vanaf 4 oktober op “Art The Hague”, en vanaf 20 oktober in duo met D.D. Trans in een tentoonstelling ‘Inner Circle’ bij Site25 in Ruislede. Blijf ons volgen om op de hoogte te blijven!

 

Bron: http://www.theartcouch.be/events/kunst-zwalm-streekgebonden-kunst/

Upcoming

Kunst & Zwalm 2017 takes place during three weekends, from Saturday 26 August to Sunday 10 September. On the route of Kunst & Zwalm are works of more than twenty artists. You will find their striking intervention in the rolling landscape, a mill, a chapel, a cafe or a church.

 

Participating artists: 
Leo Copers, Gert Scheerlinck, Matthieu Ronsse, Kristof Van Heeschvelde, Nicoline Van Stapele, Charlie De Voet, Inge Decuypere, Thijs Van der Linden, Thierry Mortier, Veerle Michiels,  ...

Patrick van Caeckenbergh will make an exclusive lecture on the 3th of September, followed by a dance performance by Maya Roest. 
More info: Kunst en Zwalm 


We Other.

I'm also happy to announce that I have been invited for the Biennale of Non Objective Art 2017. This event takes place in Grenoble, France and the opening is on the 8th of September. The exhibition runs until October 28th 2017.
 

 

 

 

 

 


ART THE HAGUE
represented by Twelve Twelve Gallery
04/10/17 - 08/10/17

OBJECTS OF DISGUISE
solo exhibition
Twelve Twelve Gallery, Den Haag (NL)
29/09/17 - 29/10/17

INNER CIRCLE
Duo with D.D. Trans
Site 25, Ruislede (BE) 
20/10/17 - 22/10/17

Een interview over passie, geluk, angsten, ... maar vooral ook veel over kunst !

Wat is je grootste passie in je werk?

Ik verlang vooral naar de vrijheid, de rust en vaak die innerlijke zoektocht die ik in mijn atelier vind, weg van alles wat er zich op dat moment in de wereld afspeelt. Aan de andere kant is mijn atelier net de plaats waar ik omga met die wereldproblematiek, ideeën worden er omgezet in installaties en poëtisch sculpturen. Het creatieproces en het ontstaan van een werk waarbij je je eigen taal ontwikkelt en gebruikt, daar ligt mijn passie. 

Wat is jouw idee van ultiem geluk?

Door de vluchtige en snelle wereld waarin we leven lijken we gewoon te vergeten wat ons echt gelukkig maakt. Geluk is volgens mij een kwestie van tijd nemen om te genieten van dat wat ons omringt. Een knuffel geven/krijgen, een dauwdruppel, wakker worden met je favoriete muziek, zonlicht op je gezicht of de geur van de zee in oktober. 

Wat is je grootste angst?

Mijn ouders zijn, op een paar kleine ouderdomsproblemen na, beide nog redelijk gezond. Ze zijn 73 en 75 jaar en het besef dat ze er op een dag niet meer zullen zijn boezemt me angst in. Ik heb nog niemand verloren waar ik zoveel van hou en ik vrees voor het moment waarop dat zal gebeuren. Het zal een zeer zware klap zijn. 

Waar hou je het meest van aan je werk? 

Alles. Het creëren, het ontdekken, het spelen met ideeën en dan alles samenbrengen tot één geheel in een tentoonstelling, de toeschouwers op de opening, hun uiting van waardering. 

Wat is je minst aantrekkelijke eigenschap?

Dat zou ik aan mijn vrouw moeten vragen. Maar er zijn er wel een paar waar ze heeft moeten leren mee omgaan. Eén ervan is koppigheid, als ik iets in mijn hoofd heb, dan kan niemand me van het tegendeel overtuigen. Ik luister op dat moment ook niet naar andere standpunten. Later kom ik daar gelukkig wel op terug, vaak te laat, met verontschuldigingen als resultaat. 

Wat is de grootste valkuil?

Dat ik me verlies in mijn werk en nog moeilijk uit mijn ‘artistieke’ wereld kom. Ik krijg daardoor vaak ook niet alles gedaan wat ik gepland had, ik verlies me teveel in details. Ik ben perfectionistisch ingesteld. Ik praat die eigenschap veelal goed door te zeggen dat er daardoor weer nieuwe ideeën zijn ontstaan en het noodzakelijk was in het proces, maar of dat effectief altijd zo is … ik moet toegeven van niet. 

Wanneer zou je liegen?

Ik ben nogal vrij eerlijk. Klinkt raar om dat van jezelf te zeggen, toch heb ik het er echt moeilijk mee als bv. een collega vraagt of je zijn/haar tentoonstelling goed vindt en dat eigenlijk niet zo is. Een simpele leugen en ‘gewoon’ ja zeggen lukt me niet. Een gepast antwoord geven evenmin. Ze vragen me dus beter niet meer wat ik ervan vind, tenzij ze mijn eerlijke mening willen horen natuurlijk, haha. 

Welke personen uit je professie, die nu leven, bewonder je het meeste?

Tot voor kort zou ik Antoni Tapiès of Kounellis hebben gezegd, helaas zijn ze nog niet zo lang geleden overleden. Echte ‘helden’ heb ik niet, maar als ik mensen moet opnoemen waarvan ik denk, die is goed bezig dan denk ik aan conceptueel kunstenaar Kris Martin. Ik was tevens enorm onder de indruk van recente tentoonstellingen van Michel E. Smith, Wilfredo Prieto en Lee Kit. Maar dat zijn slechts een paar namen, als je echt wil weten welke kunstenaars ik allemaal bewonder, dan moet je maar eens zoeken naar Today I share op Facebook (group) of @today.i.share op Instagram. (zie link onderaan)

Waar hou je het minst van aan je werk?

Als ik iets moet vermelden, dan is het dat je je als kunstenaar altijd maar moet blijven verdedigen. Er is nog steeds teveel onbegrip voor wat we doen. Dat we alles gratis doen en bijklussen om rond te komen wordt als ‘vanzelfsprekend’ beschouwd en dan krijg je vaak nog te horen dat kunst te duur is. Weinigen zien in dat kunstenaar zijn een zelfstandig beroep is waar je dag en nacht mee bezig bent. Soms weegt dat onbegrip wel eens door. 

Waar en wanneer was je het meest gelukkig met je werk?

Ik was echt blij met de presentatie van mijn werk ‘The Border’ op de artist talk bij Pedrami Gallery. Bij het betreden van de ruimte moesten alle toeschouwers over dit werk heen stappen. Je zag de mensen effectief twijfelen of ze mochten binnen komen. De insteek was om hen een ongemakkelijk gevoel mee te geven, een gevoel dat eigenlijk niets voorstelt t.o.v. vluchtelingen die proberen om landsgrenzen over te steken. Ook het werk PAR, een in-situ werk dat te zien was op een pop-up georganiseerd door Valerie Traan Gallery, vond ik zeer geslaagd. 

Wat zegt je de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’?

Omdat je graag dingen maakt waarvan je zelf houdt, wil je er ook niet mee stoppen. Eenmaal dat kunst je te pakken heeft laat het je nooit meer los. Kunstenaar word je niet, kunstenaar ben je.

Wat zou je aan jezelf willen veranderen?

Niets. Ik aanvaard mijn gebreken, ze maken me tot wie ik ben.

Wat is je grootste professionele prestatie tot nu toe?

Ik heb steeds het gevoel dat mijn grootste prestatie nog moet komen. Momenteel kijk ik echt uit naar mijn eerste solo in Nederland. Waar ik echter afgelopen jaar fier op was? Ongetwijfeld mijn deelname aan More Canvas Please bij Sofie van de Velde Gallery en het moment dat ik als curator een paar collega’s, waaronder Gideon Kiefer, Nico Vaerewijck, Johan De Wit en de nog veel te onbekende Mohammed Alani in een tentoonstelling kon tonen. Ik heb daar toen en zelfs nu nog, enorm veel goeie reacties op gekregen. 

Waar zou je het liefst willen leven en werken?

Thuis. Mijn atelier is waar ik woon en ondanks het kleine atelier wil ik momenteel nergens anders leven en werken. Wel heb ik de ambitie om in verschillende landen tentoon te stellen en er in situ werken te maken. Materialen gebruiken die ik ter plaatse vind, een verhaal creëren met een link naar het land, dat is nog iets wat ik graag zou doen. Er is wel een grote connectie met Barcelona, dat voelt als een tweede thuis, maar om er effectief te wonen dat zie ik niet onmiddellijk gebeuren. Er is wel al overleg geweest om er werk te tonen, wie weet gebeurt dat wel in 2018?

Wat is je meest waardevolle bezitting?

Mijn dochter. Alhoewel ik haar natuurlijk niet bezit. Van materiële zaken? Mijn bed, hoewel ik daar dan weer veel te weinig tijd in doorbreng. En mijn robotmaaier, die kan ik niet missen, haha. 

Wat is je meest markante karakteristiek?

Naar verluid beschrijven collega’s me als een zelfzeker, gedreven en gepassioneerd persoon. Ik kan me daarin wel vinden. Het zelfzekere en die passie zijn volgens mijn wel karakteristieken die het gevolg zijn van een grote focus op wat ik met mijn werk wil bereiken. Als je daar bewust mee bezig bent volgt zelfzekerheid en passie vanzelf.

Wat is de plek waar je de beste ideeën krijgt? Buitenshuis, in je stad?

Ik krijg op de meest onverwachte plekken inspiratie. Ik kan daar niet meteen een specifieke plek op plakken. 

Wat is je favoriete plek om te eten en te drinken in je stad?

Niet in mijn stad zelf, maar we kunnen enorm genieten van een etentje bij La Source in Lanaken en korter bij huis Two Cooks in Zottegem. De ene heeft een Michelin ster, de andere verdiend er misschien wel één. 

Welke boeken hebben je leven beïnvloed en hoe?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet zo’n grote lezer ben. De enige boeken die ik vastneem zijn kunstboeken. Tàpies is een belangrijk kunstenaar voor me geweest en zijn boeken en biografie heb ik met veel plezier gelezen. Arte Povera, Themes and Movements beschouw ik ook als een belangrijk naslagwerk dat me een zekere richting gaf. 

Welke muziek wil je beluisteren op je laatste dag?

Uiteraard mag Hallelujah in de uitvoering van Jeff Buckley niet ontbreken, maar ik ben een enorme TOOL fan. Eén van hun mooiste nummers staat op het album 10.000 days. Eigenlijk zijn het 2 aparte nummers, maar ik beschouw ze als 1 nummer. Je gaat door een 20 minuten durende trip met ‘Wings for Mary’ en de aansluitende titeltrack ’10.000 days’. Het is zo een ongelooflijk mooi en persoonlijk stuk over zijn stervende, zeer gelovige moeder Judith Marie. “She never told a lie, well, might have told a lie, but never lived one. Didn’t have a life, but surely saved one. Alright, now it’s time to let you go.” 

Wie is je held of heldin in fictie?

Saga Norén, van The Bridge. Deze detective heeft het syndroom van Asperger, wat uiteraard voor beperkte sociale interactie zorgt. Haar niet-alledaagse gedrag brengt haar vaak in bizarre situaties, maar ze slaagt er wel steeds in om een gevoelige snaar te raken. Top serie. 

Welke film zou je aanbevelen? 

Iedereen die me kent zal weten dat ik ‘Lord of the Rings’ zal zeggen, maar ik zag recent ‘The Green Mile’ op tv. Die film weet me steeds te verbazen, ook al zag ik hem al een paar keer. Een reusachtige Afro-Amerikaan, John Coffey (citaat: ‘Like the drink, ma’am, only not spelled the same’ ), wordt beschuldigd van verkrachting en moord op twee meisjes. Hij komt terecht in de 'Dodengang' van de gevangenis, waar hij zal geëxecuteerd worden. Coffey blijkt ook over bovennatuurlijke krachten te beschikken en geneest zo de terminaal zieke vrouw van de gevangenis-directeur. Coffey mag dan wel onschuldig zijn, hij verkiest liever te sterven omdat hij de pijn in de wereld niet aankan. De film zit vol dubbele lagen en ondanks dat de film 17 jaar oud is blijft hij zeer relevant. 

Wat zegt de uitspraak 'De financiële vrijheid om te creëren' mij?

Wanneer je werk goed verkoopt heb je uiteraard ook meer middelen voor afwerking en presentatie. Aangezien ik meestal sculpturen maak uit recuperatie materiaal of weggeworpen spullen ben ik minder afhankelijk van financiële middelen. 

Wie is je grootste partner in crime?

Ongetwijfeld mijn vrouw, maar ik heb ook een goeie band met kunstenaar Nico Vaerewijck, je zou hem ook wel een partner in crime kunnen noemen. 

Met wie zou je in 2017 graag willen samenwerken?

Wel, 2017, dat zal niet meer lukken, maar ik hoop ooit eens een ‘affiche’ te delen met de reeds eerder vermelde kunstenaars die ik bewonder. In Bologne heb je een galerie die ik al jaren volg, die zich vooral bezig houdt met Arte Povera en Italiaanse kunst, Galeria de’ foscherari. Onder hun artiesten zitten Gilberto Zorio, Claudio Parmeggiani, Pier Paolo Calzolari, Mario Cerolio en Nunzio. Ze volgen mijn werk op de voet, maar ze tonen er uitsluitend Italiaanse kunstenaars. Tenzij ik mijn nationaliteit laat veranderen vrees ik er nooit te kunnen tentoonstellen. Haha. 

Naar welk project in 2017 kijk je nog uit?

In 2017, kijk ik vooral uit naar mijn solo bij Twelve Twelve Gallery in Den Haag. ‘Objects of Disguise’ gaat over de verborgen boodschappen die in mijn werk zitten. Ik kan er nog weinig over vertellen, ik raad gewoon aan om te komen kijken vanaf 29 september. Ook in 2018 staan er trouwens ook een paar mooie projecten op de agenda. Maar ook hier kan ik nog geen details geven. 

Welke mensen in je professie zou je graag willen ontmoeten in 2017?

Ik kan niet zo direct iemand opnoemen. Misschien Luc Tuymans? Ik zag hem al meermaals, zelfs op de vernissage waar hij ook werk van mij bekeek, maar ik heb hem toen niet kunnen aanspreken omdat ik zelf in gesprek was. Ik kom hem nog wel eens tegen, dat hoeft niet per se in 2017 te zijn. 

Waar kun je je werk zien in 2017? 

  • Vanaf 26/08 op de tweejaarlijkse kunstroute Kunst & Zwalm.
  • Vanaf 08/09 op een biënnale rond NON-OBJECTIVE ART in Frankrijk. 
  • Vanaf 29/09 is er de eerder vermelde solo bij Twelve Twelve Gallery in Den Haag. 
  • Vanaf 04/10 is er ook werk te zien op de kunstbeurs Art The Hague
  • Vanaf 19/10 op een duo tentoonstelling met kunstenaar D.D. Trans bij Site 25.

Alle data en adressen vind je terug op mijn website: www.gertscheerlinck.com 

Welke rol speelt kunst in je leven? 

Kunst IS mijn leven, ik kan me een leven zonder kunst niet meer inbeelden!

Wie zie je graag uitgenodigd om haar of zijn 'Passie Pensioneert Nooit' verhaal te vertellen?

Mohammed Alani, ik steun hem al van het moment ik zijn werk zag. Maar ook Anna Lange, Sofie Muller of Tamara Dees zijn zeer interessante kunstenaars die heel veel passie leggen in hun werk. 

Hoe kunnen mensen contact met je opnemen? 

of volg de ‘Today I Share' rubriek via: 

 

Door Peter de Kuster voor Passie Pensioeneert Nooit ©

Volledig interview gepubliceerd op 'Passie Pensioeneert Nooit' op 16.06.2017 ©

Book: 'The Disguise of Objects' ...

“ The Apple and The Sock, like most of Gert's works, is very simple in concept. The figure is modeled with total fluency in the interaction between two artifacts that articulate interchanging meanings. It is interesting to see this fragile crossover between sculpture and installation in different works, in a language where the object is a performer who improvises his place in the scene. “

Jorge Antonio Fernandez Torres, 
Art critic, curator and director of the Museo Nacional de Bellas Artes de Cuba

 

Invited for the biennale non-objective art 2017

.

 

 

 'WE OTHER' - BIENNALE NON-OBJECTIVE ART 2017

Cours Saint-André 85

38800 Le Pont-de-Claix, France

08/09/2017 - 28/10/2017

 

 

Milija Belic  (fr/sr) / Joël Besse (fr) / Bernard Didelle (fr) / Olivier Fouchard (fr) /  Eva Francovà (cz) / Dima Gred (ru) / Vesna Kovacic (cro) / Jo McGonigal (uk) /  Riki Mijling (nl) / Laura Nillni (fr) / Marek Radke (pl) /Torsten Ridell (su) / Ivo Ringe (de) / Gert Scheerlinck (be)Steffen Schiemann (de) / Tiberiy Szilvashi (ua) / Philippe Vacher (fr)